De uitvinder van de cracker

“Van scheepsbeschuit tot breekbrood – de cracker kent een verrassend rijke geschiedenis.”

Weet je waarom er altijd 13 beschuiten in een verpakking zitten? Dat heeft alles te maken met de oorsprong van de cracker.

Van pilot bread tot beschuit

In 1792 bakte John Pearson uit Massachusetts een flinterdun broodje van bloem en water dat hij pilot bread noemde. Dankzij de lange houdbaarheid werd het meegenomen op zeereizen en stond het al snel bekend als scheepsbeschuit.

In die tijd werden beschuiten meestal verpakt per 100 stuks. In Nederland ontstond echter behoefte aan kleinere hoeveelheden. Verkade ontwikkelde een beschuitbus met eerst 25 beschuitjes, later gehalveerd tot 13 – een getal dat nog steeds de standaard is.

“Geen toeval: 13 beschuitjes is een traditie die teruggaat tot de zeilvaart.”

Wat is het verschil tussen beschuit en crackers?

Het verschil zit in het deeg:

• Beschuit bevat ei, dat zorgt voor rijzing
• Crackers worden gemaakt van een eenvoudig, niet-gerezen deeg – zonder ei

De geboorte van de ‘cracker’

De naam ‘cracker’ ontstond pas in 1801, toen bakker Josiah Bent (ook uit Massachusetts) zijn pilot bread iets te lang liet doorbakken. Toen hij proefde, hoorde hij een duidelijke krak. Dat inspireerde hem tot de naam cracker – Engels voor ‘kraker’.

In 1813 vroeg hij zelfs een patent aan op zijn krokante creatie. Toch was het idee van dun, droog platbrood al veel ouder. Denk maar aan matzes of knäckebröd – dat in het Nederlands letterlijk ‘breekbrood’ betekent.

“De cracker mag dan uit Amerika komen, maar zijn wortels reiken veel verder terug.”